Just wanna be happy

Mijn zoektocht naar geluk!

wat ik ga vertellen....

Ik voel me de hele dag somber, eigenlijk depressief. Ik kan nergens lol in vinden, alles wat ik vroeger leuk vond, vind ik niet meer leuk, alles waar ik vroeger om kon lachen kan ik nu niet meer om lachen. Ik heb geen kracht meer om uberhaubt iets te doen eigenlijk, geen huishouden, maar zelfs geen leuke dingen zoals bijvoorbeeld gitaar spelen en schilderen, het lukt me nauwelijks echt nauwelijks om mezelf één keer per week een schop onder me kont te geven te gaan afwassen secu stofzuigen, helaas. Ik zoek echt naar wat het is, maar ik kan het gewoon niet vinden, ik heb echt het gevoel dat ik mezelf kwijt ben, en ik zoek en ik graaf maar raak in mijn gevoel, maar ik vind het geluk gewoon niet. Ik kan me niet eens herinneren wat het dan is waar ik vroeger zo'n lol om had, wist ik het maar, het enige wat ik weet is dat ik vroeger drugs had, en nu dus niet meer....dat is het enige waar ik op kom. Ik slik syprexa, het is genoeg om te zorgen dat ik niet de hele dag aan het janken ben, meer niet, het zorgt er niet voor dat ik me GOED voel, dus wat ik daar mee moet weet ik ook niet, ik vraag me af of die medicatie me dus wel echt goed doet. Vroeger voelde ik me standaard vrolijk, werd ik wakker met een glimlach, tegenwoordig lach ik alleen na sex, knuffels en liefde van mijn vriendje verder nooit. Ik denk echt dat ik er door al mijn drugsgebruik voor heb gezorgd dat ik geen gelukkige stoffen meer aanmaak. Ik zou de hele dag wel kunnen slapen, als ik wakker wordt na twaalf uur slaap ben ik nog moe, het kost mij de grootste moeite om mezelf uberhaubt uit bed te krijgen. En hoe het komt!? Ik zou het gewoon echt niet weten, echt gewoon niet....gewoon levensmoe ofzo.

wat nu...

Tja en nu? Ben gestopt! ja heb gister na een maand niet gebruiken helaas wel weer een stickie opgestoken, het moest wel! Helaas gaat het mij niet in de koude kleren zitten als mijn vriend en zijn moeder met de dood bedreigd worden. Ik had gewoon ontspanning nodig. Ik kan niet wachten tot mijn therapie begint (in juni pas.....:-() Ik zou ook nog in een stoptherapie komen, als overbrugging, kom ik bij mijn leefstijl therapeute verteld zij mij doodleuk dat ik daarvoor niet meer in aanmerking kom! Omdat ik al gestopt was met blowen, het eerste wat ik dacht was: nou, dan begin ik toch gewoon weer! Maar ja, toen kwam mijn realistische gedachtegang weer terug en ben ik toch maar niet weer begonnen. Tot ik  het gister niet meer hield......helaas......nou ben ik nog depressiever om dat  ik blijkbaar toch niet sterk genoeg in mijn schoenen sta, als straf heb ik vandaag moeten afwassen van mezelf. Ik zei gister nog dat ik een huishoudster nodig heb, voor mijn inimini appartementje van 35 vierkante meter! Dood de depressie kan ik mezelf er helaas niet toe zetten. Ik heb veel te veel emo's en gedachte's  om me meet dat soort nare dingen  bezig te houden, zo voelt het altans! Dus kwam ik bij mijn psychiater vorige week, hij vond het toch wel verstandig als ik in een overbruggingstherapie zou gaan, dat vond ik zelf ook wel eigenlijk, hij zo me bellen, tis inmiddels bijna twee weken verder, zou hij me zijn vergeten? Of lukt het gewoon weer niet en is hij bang dit mij te vertellen? Ik weet het niet.........

the first!

Tja laat ik er dan maar mee beginnen! Na drie maanden, wie weet hou ik het vol! Zoveel dingen die ik niet afmaak! Of waar ik wel tijd voor wil hebben maar om de vaagste reden niet vind.

Zal me eerst maar ff een beetje toelichten, het komt er eigenlijk op neer; 12 jaar verslaafd, alles gehad, ben momenteel met mijn (hopelijk) laatste afkick bezig! Wat uiteraard niet soepel verloopt. Klinieken waar ze helemaal niet begrijpen wat er met je aan de hand is, psychiatoren die blijkbaar denken dat de hele wereld adhd heeft, noem maar op! maar goed;

Pff heb vorige week de schrik van mn leven gehad, stoppen met 't laatste, blowen, en dan alleen nog maar gehalveerd om mee te beginnen! Ik heb me nog nooit zo ellendig/ongelukkig, what ever je het wil noemen gevoeld! Ik heb gewoon 8 dagen lang achter elkaar gehuild, echt onvoorstelbaar. Ik had gewoon al een stuk 4 zelfmoordscenario's in gedachte, ik had t helemaal uit uitgedokterd! Gewoon te gek voor woorden. Helaas krijg ik de plannen ook niet meer uit mn hoofd en komen ze meerdere malen per dag nog even langsvliegen. Sinds gister god zij dank eindelijk dempers gehad van de verslavings arts, hij zei dat ie me wel ff flink zou dempen, das ook wel een beetje gelogen, maar ik ben in ieder geval niet meer aan het janken de hele dag, en niet meer geblowd (uiteraard ritueel verbrand). Helaas is het rotgevoel gebleven. Maar toch was ik er zo gelukkig mee! Alleen al met dat het daadwerkelijk janken weg is! Nou het rotgevoel nog, na het weekend wil ie de medicatie zeker weer gaan afbouwen, ik voel nu al dat dat niet goed komt, ik voel de emoties gewoon vechten om naar buiten te komen, het is alsof je in ergens zit en weet dat je ieder moment gebombardeerd kan worden.  Als ik me vroeger ook zo voelde, dan snap ik zeker waarom drugs de zevende hemel voor me was vroeger, en dat ik met alle liefde die relatie ben aangegaan......